Kiedy potrzebna jest resekcja wierzchołka korzenia zęba?

Leczenie kanałowe wykonuje się, aby zachować ząb, którego miazga została zakażona lub obumarła. Czasem mimo opracowania i wypełnienia kanałów stan zapalny wokół końca korzenia utrzymuje się przez kolejne miesiące. Dalsze postępowanie zależy m.in. od przyczyny tej sytuacji, anatomii korzeni oraz stanu otaczających tkanek. Wyjaśniamy, kiedy potrzebna jest resekcja wierzchołka korzenia zęba.

Jakie są wskazania do resekcji wierzchołka korzenia zęba?

Resekcję wierzchołka korzenia rozważa się przede wszystkim wtedy, gdy po leczeniu kanałowym utrzymuje się stan zapalny tkanek okołowierzchołkowych, a widoczna na zdjęciu zmiana nie goi się lub powiększa. Najpierw dentysta sprawdza jakość wypełnienia oraz możliwość ponownego opracowania kanałów. Jeżeli dostęp od strony korony blokuje rozległa odbudowa, korona protetyczna albo wkład koronowo-korzeniowy, ich usunięcie mogłoby doprowadzić do uszkodzenia zęba. Wówczas dojście do źródła zakażenia przez wierzchołek korzenia bywa bezpieczniejszym rozwiązaniem. Zabieg rozważa się także przy zwapnieniu lub nietypowej anatomii kanału, przez które narzędzia nie docierają do zakażonego odcinka. Za resekcją przemawia również sytuacja, gdy fragment złamanego narzędzia zamyka drogę do części wierzchołkowej i uniemożliwia jej oczyszczenie. W podobny sposób kwalifikuje się niektóre perforacje położone w pobliżu końca korzenia, których nie da się szczelnie zamknąć od strony korony. Źródłem utrzymującego się zapalenia bywają też drobne rozgałęzienia wierzchołkowe niedostępne podczas ponownego leczenia kanałowego. Ostatecznie chirurg stomatolog zestawia wyniki badania ze zdjęciem RTG, a w wybranych przypadkach również z tomogramem CBCT. Nie można wykluczyć zmiany okołowierzchołkowej również w sytuacji, gdy ząb nie boli.

Jak chirurg stomatolog wykonuje resekcję wierzchołka korzenia?

Resekcja wierzchołka korzenia jest zabiegiem z zakresu chirurgii stomatologicznej wykonywanym w znieczuleniu miejscowym. Lekarz nacina dziąsło i odsuwa płat tkanek, żeby odsłonić kość nad leczonym zębem. Następnie przygotowuje dostęp do ogniska zapalnego. Usuwa zmienioną tkankę oraz końcowy fragment korzenia, w którym mogą znajdować się odgałęzienia niedostępne od strony korony. Kolejny etap polega na opracowaniu wierzchołkowej części kanału przez powstałe okno kostne. Lekarz wypełnia tę przestrzeń materiałem do wstecznego uszczelnienia, który ogranicza przenikanie drobnoustrojów z systemu kanałowego. Na końcu płucze się pole zabiegowe, układa dziąsło i zamyka ranę szwami.

Czy resekcja wierzchołka korzenia może uchronić ząb przed usunięciem?

Resekcja wierzchołka korzenia może uchronić ząb przed usunięciem, ponieważ pozostawia koronę i większą część korzenia. Wycięcie zakażonego odcinka oraz wsteczne zamknięcie kanału tworzą warunki do gojenia tkanek. Zachowanie zęba ma jednak sens pod warunkiem, że po operacji będzie można go odbudować i obciążać podczas żucia. Przed kwalifikacją stomatolog sprawdza ruchomość, stan przyzębia, ilość kości oraz możliwość szczelnej odbudowy. Naszym zdaniem obietnica uratowania każdego zęba byłaby nierzetelna, gdyż wynik zależy od warunków miejscowych. Pionowe pęknięcie korzenia, rozległa utrata podparcia kostnego albo zniszczenie korony uniemożliwiające odbudowę przemawiają za ekstrakcją.

Resekcja wierzchołka korzenia bywa potrzebna, gdy po leczeniu kanałowym utrzymuje się zmiana okołowierzchołkowa, a ponowne opracowanie kanałów jest niewykonalne lub ma gorsze rokowanie. Zabieg może uchronić ząb przed usunięciem, jeśli pozostałe tkanki umożliwiają odbudowę i dalsze obciążanie. O wyborze metody rozstrzyga pełna diagnostyka i decyzja stomatologa.